Zagadnienia ogólne

1. Czy sprzedawca może przenieść na konsumenta odpowiedzialność za przesyłkę wskazując np. w treści aukcji sformułowanie „List ekonomiczny jest nierejestrowany. Nie ponosimy odpowiedzialności za dostarczenie takiej przesyłki”? (🇳 NOWE)

Przedsiębiorca nie może przenieść odpowiedzialności za przesyłkę na konsumenta. Wynika to z dwóch kwestii.

Po pierwsze, zasadą jest, że sprzedawca przy umowie zawieranej na odległość z konsumentem odpowiada za towar do momentu wydania go “do ręki” kupującemu. Nie ma znaczenia, że przy dostarczeniu paczki korzystał z usług listonosza czy kuriera. Sprzedawca odpowiada przed konsumentem za nieprawidłowe wywiązanie się z umowy zarówno w przypadku zagubienia, jak i uszkodzenia przesyłki w trakcie transportu.

Trzeba pamiętać, że konsument odpowiada za transport tylko wtedy, jeżeli to on samodzielnie wybierze pośrednika, który dostarczy mu zakupiony towar. Z taką sytuację będziemy mieli do czynienia, gdy po towar do sprzedawcy podjedzie osoba zamówiona osobiście przez kupującego, np. wyślemy znajomego po odbiór naszej przesyłki. Podobnie będzie w przypadku wyboru kuriera, którego nie ma w ofercie dostawy sprzedawcy.

Po drugie, wskazanie przez przedsiębiorcę w sposób wyraźny i jednoznaczny w umowie (czyli np. w treści aukcji), że nie ponosi on odpowiedzialności za przesyłkę jest nieważne z mocy prawa. Oznacza to, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca zastosuje taki zapis, a towar nie dojdzie do konsumenta to sprzedawca będzie musiał wysłać produkt raz jeszcze, na własny koszt, bez dodatkowej dopłaty. Jest to zatem ryzyko przedsiębiorcy, gdyż to on musi udowodnić, że doręczył produkt, a nie konsument, że mu doręczono.

Podstawa prawna: art. 548 § 3 Kodeksu cywilnego

2. Czy wiążący jest zakup przez stronę internetową, jeżeli nie ma przycisku „zamówienie z obowiązkiem zapłaty” lub równoważnego sformułowania?

Nie, skuteczne zawarcie umowy przez internet następuje jedynie w sytuacji, gdy przycisk służący do złożenia zamówienia opatrzony jest jednoznaczną informacją o tym, że zawierana umowa będzie odpłatna, np. „zamówienie z obowiązkiem zapłaty” lub równoważnym.

Brak takiego komunikatu oznacza, że nie dochodzi do zawarcia umowy i przedsiębiorcy nie przysługują żadne roszczenia wobec konsumenta, nawet jeżeli spełnił on swoje świadczenie.

3. Co to jest trwały nośnik?

Jest to materiał (papier, płyta CD/DVD, pendrive, karta pamięci, dysk twardy) lub narzędzie (poczta elektroniczna – e-mail, wiadomość SMS) pozwalające konsumentowi lub przedsiębiorcy przechowywać informacje w sposób umożliwiający dostęp do nich w przyszłości przez czas odpowiedni do celów, jakim służą (np. po 2 latach od zawarcia umowy). Trwały nośnik pozwala na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci – czyli bez ingerencji podmiotu, który był ich twórcą. UWAGA: Trwałym nośnikiem nie jest więc strona internetowa.

4. Kiedy jestem konsumentem?

Konsument to osoba fizyczna dokonująca z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową – np. jeżeli pan Kowalski kupuje dziecku laptop, jest konsumentem; nie będzie nim jednak, gdy kupi taki sam sprzęt dla firmy i pozwoli dziecku sporadycznie z niego korzystać.

Uznanie za konsumenta ma istotne znaczenie prawne, ponieważ od posiadania tego statusu często zależy jakie przepisy zostaną zastosowane do oceny całej transakcji. Należy zwrócić uwagę, że w wielu przypadkach sytuacja prawna konsumenta jest z góry wzmacniana przez przepisy.




Podstawa prawna: art. 22¹ Kodeksu cywilnego

5. Czy kupując towar od osoby prywatnej jestem konsumentem?

Konsumentem jest się tylko w sytuacji dokonywania zakupu od przedsiębiorcy (także od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą). Wtedy też kupujący może korzystać z uprawnień przysługujących konsumentom. W pozostałych przypadkach, np. gdy zakup jest dokonany od osoby fizycznej, prawa te nie przysługują.

Przykład
Pan Jan kupując samochód od pana Zenona, który nie prowadzi działalności gospodarczej, nie może korzystać z uprawnień konsumenckich, gdy okaże się, że samochód się zepsuł.
6. Co oznacza wyraźna zgoda na dodatkową płatność za wykonanie umowy?

Zgoda wyraźna, czyli złożona w taki sposób, że nie ma wątpliwości, iż konsument wiedział, że poniesie dodatkowe koszty. Oznacza to, że zgody nie można domniemywać na podstawie tego, że konsument nie wyraził sprzeciwu w tym zakresie – przykładem jest domyślnie zaznaczona opcja wykupienia dodatkowej gwarancji w przypadku zakupu sprzętu elektronicznego przez internet.

7. Czy do umów o najem i rezerwację miejsc parkingowych zawieranych przez internet stosuje się ustawę o prawach konsumenta?

Tak, w przypadku tego typu umów stosuje się ustawę o prawach konsumenta. Zgodnie bowiem z treścią preambuły dyrektywy w sprawie praw konsumentów (która została wdrożona do polskiego prawa na gruncie ustawy o prawach konsumenta) jej przepisami powinny być objęte m.in. umowy dotyczące najmu pomieszczeń do celów innych niż mieszkalne. Potwierdza to art. 4 ust. 1 wymienionej ustawy, zgodnie z którym jej przepisów nie stosuje się m.in. do umów dotyczących najmu pomieszczeń do celów mieszkalnych.

8. Czy przedsiębiorca może dowolnie ustalać koszt połączenia ze swoją infolinią?

Nie, przedsiębiorca nie może go ustalać ich w sposób dobrowolny. Jeżeli przedsiębiorca wskazuje numer telefonu przeznaczony do kontaktu z nim w sprawie zawartej umowy, opłata dla konsumenta za połączenie z tym numerem nie może być wyższa niż opłata za zwykłe połączenie telefoniczne, zgodnie z pakietem taryfowym dostawcy usług, z którego korzysta konsument.

Oznacza to, że koszt połączenia z infolinią przedsiębiorcy nie powinien przekroczyć kosztów, jakie konsument poniósłby wykonując zwykłe połączenie w ramach pakietu telefonicznego, z którego aktualnie korzysta. W praktyce, o ile przedsiębiorca nie zdecyduje się na prowadzenie nieodpłatnej infolinii (co nie jest jego obowiązkiem), koszt połączenia z infolinią będzie uzależniony od wysokości opłat określonych w cenniku operatora, z którym konsument zawarł umowę o świadczenie usług telefonicznych.

Przedsiębiorcy nie powinni korzystać przy prowadzeniu infolinii z numerów usług o podwyższonej opłacie, które umożliwiają finansowanie lub częściowe finansowanie kosztów prowadzenia centrów obsługi telefonicznej lub pobieranie dodatkowych zysków z tytułu prowadzonych rozmów dzięki dzieleniu się zyskami z operatorami telefonicznymi.

Po czym poznać numer o podwyższonej opłacie? Zazwyczaj jest to numer o długości od 7 do 9 cyfr, rozpoczynający się od prefiksów: *7, *4 lub 70.

Szczegółowy Rejestr numerów o podwyższonej opłacie można znaleźć na stronie Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Warto zapamiętać, że w przypadku połączeń telefonicznych z zagranicy czy też w ramach roamingu komórkowego, opłaty za połączenia z infolinią mogą być znacznie wyższe niż w przypadku połączeń z tą samą infolinią wykonywanych z obszaru kraju, w którym siedzibę ma przedsiębiorca.




Podstawa prawna: art. 11 ustawy o prawach konsumenta

9. Czy przy zakupie biletu do teatru obowiązują mnie przepisy ustawy o prawach konsumenta?

Tak, przepisy ustawy o prawach konsumenta znajdują zastosowanie do umów zawieranych przez tego typu placówki. Teatr, niezależnie od tego, czy jest finansowany ze środków publicznych, czy też prywatnych, jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego.

Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 38 pkt 12) ustawy o prawach konsumenta, w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość i związanych z wydarzeniami rozrywkowymi lub kulturalnymi, konsumentowi nie przysługuje prawo odstąpienia od umowy.




Podstawa prawna: art. 38 pkt 12) ustawy o prawach konsumenta

Pozostałe kategorie: